به گزارش«روابط‌ عمومی پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران» در نشست 319 شورای پژوهش که در نهم بهمن ۱۳۹7 برگزار شد، طرح پژوهشی «بررسی دانش و دلایل دانشجویان درباره سرقت علمی و ارائه راهکارهای مناسب: مطالعه موردی کاربران پایگاه اطلاعات علمی ایران (گنج)» توسط دکتر رویا پورنقی، استادیار پژوهشکده علوم اطلاعات به پایان رسید.

سرقت علمی دانشجویان، و یا اعمال غیرقانونی در زمینه‌های علمی، مشکلی جدی برای دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی است. اگرچه شیوع و میزان دقیق سرقت علمی در بسیاری از مطالعات به دلیل ماهیت موضوع ناشناخته است، مطالعات بسیاری بر افزایش میزان سرقت علمی در کشورهای مختلف دنیا صحه گذاشته است. گسترش و ترویج سرقت علمی می‌تواند خسارات جبران‌ناپذیری بر بدنه علمی دانشگاه‌ها و فضای پژوهشی در کشور وارد سازد. این پژوهش با هدف بررسی نگرش، دلایل و تعیین میزان دانش و شناخت کاربران پایگاه اطلاعات علمی ایران (گنج) نسبت به مصادیق سرقت علمی و همچنین بررسی راهکارهایی که دانشگاه محل تحصیل و اساتید کاربران پایگاه اطلاعات علمی ایران (گنج) جهت کاهش و مقابله با سرقت علمی بکار گرفته‌اند، انجام شده است. روش پژوهش پیمایشی و از نوع کاربردی است. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته است و پس از تأیید روایی و پایایی در بین جامعه پژوهش که کاربران پایگاه اطلاعات علمی ایران (گنج) جامعه پژوهش بودند، توزیع شده است. نمونه پژوهش با استفاده از فرمول کوکران تعداد 293 نفر بوده که پس از گردآوری اطلاعات، 344 پرسشنامه گردآوری و وارد مرحله تحلیل شده است. یافته‌ها نشان داده که میانگین نگرش دانشجویان 2/49 است و نشان‌دهنده نگرش مناسب آنها و حساسیت‌هایی است که در عمل به شکل رفتار مقابله با سرقت علمی نشان داده‌اند. همچنین بیشترین دلایل ارتکاب به سرقت علمی از دیدگاه کاربران در مجموع مربوط به دلایل پرورشی همچون (نداشتن مهارت کافی برای انجام تحقیق، ضعف زبان انگلیسی، ناآشنایی با نحوه صحیح ارجاع‌دهی و نقل قول، نداشتن مهارت‌های تحلیل انتقادی و ارایه استدلال، نداشتن دانش کافی و درک درست درباره سرقت علمی، و ضعف زبان نگارشی است. در خصوص ‌میزان دانش و شناخت کاربران از مصادیق و اقدام به سرقت علمی یافته‌ها نشان می‌دهد دانش کاربران در حد متوسطی بوده، این در حالی است که میزان ارتکاب دانشجویان در خصوص مصادیق مورد پرسش در حد کمی بوده است. بیشترین اقدامات و راهکارهایی که موسسات آموزشی و پژوهشی برای پیشگیری و مقابله با سرقت علمی انجام داده‌اند «ارزش محسوب شدن پژوهش‌های اصیل در دانشگاه» است وکمترین اقدامات مربوط به «اطلاع‌رسانی قوانین و آیین نامه‌های مقابله با سرقت علمی در دانشگاه» است. اما به طور کل بیشتر اقدامات در حد متوسط و کم بوده و نیاز به توسعه اقدامات و آگاهی‌رسانی در زمینه قوانین و مقررات به چشم می‌خورد. در پایان پیشنهاداتی برای بهبود وضعیت موجود و کاهش سرقت علمی در بین جامعه پژوهش داده شده است.