بخش محدودیتهای پژوهش در آثار دانشگاهی اهمیتی کلیدی دارد و اشاره به آنها خوانندگان را در فهم و به کارگیری نتایج راهنمایی میکند. هدف از این پژوهش آگاهی از میزان، گونه، و چگونگی اشاره به محدودیتهای پژوهش در پایاننامهها و رسالهها (پارساها)ی ایران است. 664 پارسای ایرانی منتشرشده از سال 1388 تا 1397 به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای از پایگاه «گنج ایرانداک» گزینش شدند و در فصل پایانی 578 اثر از آنها مطالعه شد. با روش «تحلیل محتوا» آثاری که به محدودیتهای پژوهش اشاره کرده بودند، تجزیه و تحلیل شدند و کدها و دستههای موضوعی شکل گرفتند. نسبت آثاری که محدودیتهای پژوهش را گزارش کردهاند، بسیار پایین و پیرامون 17 درصد است که پیرامون 64 درصد از آ نها سرنویس ویژهای برای این بخش دارند. روند گزارش محدودیتها در یک دهه گذشته افزایشی نسبی داشته است و دانشجویان علوم انسانی به این گزارشها بیشتر توجه نشان دادهاند. رویهمرفته، 22 محدودیت کلیدی 268 بار در پارساهای ایران تکرار شده اند و در این میان «سوگیری در نمونهگیری» با 29 تکرار، فراوانی بیشتری دارد. نتایج حاکی از آن است که گزارش محدودیتهای پژوهش در پارساهای مؤسسههای ایرانی بسیار پایین است. گزارش شفاف و درست این محدودیتها میتواند به خوانندگان و ذینفعان در فهم و کاربست کارآمد یافتههای پژوهشی یاری رساند. از این رو، نقش استادان و مؤسسههای آموزشی برای آگاهسازی پژوهشگران تازهکار درباره اهمیت و ساختار بخش محدودیتهای پژوهش کلیدی است. این نخستین پژوهشی است که بررسی محدودیتهای پژوهش در پارساهای ایرانی را در کانون توجه جای داده است و میتواند راهنمای انجام پژوهشها و آموزشهای بیشتر در این زمینه باشد. کسان و یا نهادهایی که دستاندرکار کارهای پژوهشی هستند، مانند استادان، دانشجویان، دانشگاهها، پژوهشگاهها، خوانندگان/ بهرهبرداران، و نهادهای پشتیبان مالی/ معنوی پژوهش از کلیدیترین محدودیتهای پژوهش آگاه میشوند.
شهریاری، پرویز، و بهروز رسولی. 1399. هیچ پژوهشی بیعیب نیست: کاوش محدودیتهای پژوهش در پایاننامهها و رسالههای دانشگاهها و مؤسسههای آموزش عالی ایران. پژوهشنامه پردازش و مدیریت اطلاعات 36(1): 95-126.
