ارتباط علمی از کلیدیترین مسائلی است که در زیستبوم علم نقش دارد و پیشرفتهای علمی را شدنی میسازد. ارتباط علمی جوانب گوناگونی دارد، از شیوه برقراری ارتباط گرفته تا شکل و قالبی که با آن یافته علمی منتشر میشود. از جنبههای مهم ارتباط علمی، زبان علم است که کمتر در کانون توجه متخصصان ارتباط علمی بوده است. زبان علم به معنای ویژگیهای نحوی و صرفی زبان گزارشدهی یافتههای علمی است. این پژوهش با هدف آگاهی از نقش زبان علم در اثرگذاری یافتههای علمی تعریف شده و به دنبال آزمون دو فرضیه کلیدی است: (1) هرچه زبان علم سادهتر باشد، شمار استنادها به آثار دانشگاهی بیشتر است؛ و (2) هرچه زبان علم سادهتر باشد، امتیاز دگرسنجی آثار دانشگاهی بالاتر است. برای آزمون این فرضیهها، نخست شماری از مقالههای نشریه «اپلاید لینگوییستیکز» (Applied linguistics) گزینش میشوند که از نشریههای میانرشتهای در زمینه زبانشناسی است و پژوهشهایی را منتشر میکند که در پیوند با مسائل جهان واقعی هستند. سپس، تماممتن مقالهها مطالعه و تحلیل میشود تا شمار و نسبت اصطلاحهای فنی (یا ترمها) و ژارگونهای بکاررفته در آنها روش شود. سپس، این دادهها با شمار استنادها و امتیاز دگرسنجی مقالهها مقایسه میشوند و با آزمونهای آماری نشان داده خواهد شد که آیا بهرهبرداری کمتر از اصطلاحهای فنی و ژارگونها در نگارش مقالههای علمی میتواند در افزایش استنادها و بالا رفتن امتیاز دگرسنجی مقالهها نقش داشته باشد. یافتههای این پژوهش به کار پژوهشگران، مدیران ارتباط علمی نشریهها و مؤسسهها، و سیاستگذاران علم میآید تا به راههای کارآمدتری برای گزارش یافتههای علمی و پژوهشی بیاندیشند.
سید مهدی سمائی، و بهروز رسولی. 1401. نقش زبان علم در شمار استنادها و امتیاز دگرسنجی پژوهشهای دانشگاهی در زمینه زبانشناسی: موردکاوی مقالههای پژوهشی نشریه «اپلاید لینگوییستیکز». تهران: پژوهشگاه علوم وفناوری اطلاعات ایران.
