این کرسی ترویجی بر آن است تا با معرفی یک چارچوب تحلیلی دوسطحی (راهبرد-اجرا)، به ارزیابی نظاممند سند ملی هوش مصنوعی جمهوری اسلامی ایران (مصوب ۱۴۰۳) بپردازد. پرسش محوری این است: آیا سند ملی هوش مصنوعی ایران، فراتر از یک بیانیه ارزشی و آرمانی، از ظرفیت طراحی اجرایی لازم برای تبدیل چشمانداز خود (قرار گرفتن در میان ۱۰ کشور پیشرو جهان تا سال ۱۴۱۲) برخوردار است؟
این پژوهش با تحلیل محتوای کیفی سند در نه بعد سیاستی (حکمرانی راهبردی، توسعه فناوری، زیرساخت داده، سرمایه انسانی، اقتصاد AI، حکمرانی اخلاقی، کاربردهای اجتماعی، امنیت ملی و حکمرانی جهانی) و در دو سطح راهبردی و اجرایی، نشان میدهد که سند در سطح راهبردی از انسجام و جامعیت قابلتوجهی برخوردار است، اما در سطح اجرایی با چهار شکاف نظاممند مواجه است: شکاف نهاد متولی (فقدان فاعل اجرایی مشخص)، شکاف تعویق (موکول کردن تعهدات به آینده)، شکاف اولویتبندی (فهرستوار بودن بدون اولویت) و شکاف واقعگرایی زمینهای (نادیده گرفتن محدودیتهای ساختاری مانند تحریمها). ارائه این گونهشناسی و تطبیق آن با شواهد متنی سند، نوآوری اصلی این کرسی است.
