به گزارش «روابط‌ عمومی پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران» طرح پژوهشی «بررسی تحلیلی انتشارات استناد نشده حوزه علم‌سنجی در مجلات نمایه‌ شده در پایگاه وب‌او‌ساینس» توسط دکتر رویا پورنقی، استادیار پژوهشکده علوم اطلاعات به پایان رسید.

این پژوهش با رویکرد تحلیل استنادی به تحلیل انتشارات بی‌استناد در حوزه علم‌سنجی در پایگاه وب‌آوساینس بدون اعمال محدودیت جغرافیایی و در مقطع زمانی ۱۰ ساله 2009 تا 2018 پرداخته است. در این پژوهش مواردی همچون محاسبه نرخ بی‌استنادی مجات حوزه علم‌سنجی انجام و سپس؛ ارتباط بین شاخص ضریب‌تاثیر، شاخص اچ نویسندگان، حمایت مالی، نوع دسترسی، نوع مدرک با نرخ بی‌استنادی مقالات حوزه علم‌سنجی بررسی شده است. یافته‌ها نشان داده همبستگی متوسط و معنی داری (0.416-) به صورت معکوس بین نرخ بی‌استنادی و شاخص اچ نویسندگان وجود دارد بدین معنی که با افزایش اچ ایندکس نویسنده، نرخ بی‌استنادی آن کاهش می یابد و بالعکس با افزایش نرخ بی‌استنادی نویسنده، میزان اچ ایندکس آن کاهش می‌یابد و همچنین بین نرخ بی‌استنادی و ضریب تاثیر نشریات رابطه معکوس و قوی وجود دارد (0.786-). همچنین، همبستگی نسبتا قوی و معنی‌داری (0.673) میان نرخ بی‌استنادی و حمایت مالی انتشارات حوزه علم‌سنجی وجود دارد. مقالات بی‌استناد بیشتر از نوع مقالات دسترسی آزاد بودند و اغلب انواع مدارک منتشر شده رابطه معنی‌داری با نرخ بی‌استنادی نداشتند. بیشترین بی‌استنادی متعلق به نشریه Investigacion Bibliotecologica با نرخ 38/72 درصد است، در مقابل نشریه Journal of Informetrics با نرخ بی‌استنادی 85/4 درصد وضعیت خوبی داشته است و از میان مقالات منتشر شده تنها 85/4 درصد آنها بدون استناد باقی مانده‌اند. ایران در جایگاه پانزدهم ازمیان 47 کشور در بی‌استنادی انتشارات حوزه علم‌سنجی در جهان قرار گرفته است و نیاز به سیاست‌گذاری‌های مناسب و برنامه‌ریزی برای بهبود دارد. نتایج این پژوهش به کار معاونت پژوهش و فناوری برای سیاست‌گذاری در موضوع علم‌سنجی و به کار استادان و پژوهشگران حوزه علم‌سنجی می‌آید. دانستن عوامل موثر بر بی‌استنادی، می‌تواند به مجلات علمی، محققان، موسسات، دانشگاه‌ها و کشورها کمک کند تا شانس دریافت استناد برای مقالات و انتشارات خود را بهبود بخشند و درصد آثار بدون استناد را کاهش داده و درنتیجه، عملکرد خود را در ارزیابی شاخص تاثیر و کیفیت پژوهش، افزایش دهند.