یکی از بهترین فرصتهایِ شناخت و درک افکار عمومی به منظور بهرهگیری در فرایند سیاستگذاری، رسانههای اجتماعی هستند. این رسانهها یک فرصت بزرگ برای دولتها ایجاد میکنند تا در مورد شهروندان یاد بگیرند و به طور موثر با آنها ارتباط برقرار کنند. اگر دولتها بخواهند از فرصتِ مشارکت کاربران در رسانههای اجتماعی بهرهبرداری کنند، پایش رسانههای اجتماعی، یا بطور کلی نظارت اجتماعی از طریق رسانههای اجتماعی یکی از بهترین راه حلها است. سیاستگذاران علم و فناوری در ایران به عنوان بخشی از سیاستگذاری عمومی، تاکنون به طور سیستماتیک از دادههای رسانههای اجتماعی در فرایند سیاستگذاری علم و فناوری استفاده نکردهاند. این عدم حضور دیدگاههای کاربران رسانههای اجتماعی که نسبت به موضوعات سیاستی در حوزه علم و فناوری حساس هستند میتواند فرایند تدوین، اجرا و ارزیابی سیاستها را در آینده با چالش مواجه سازد. چرا که دیدگاههای این کاربران با ارائه دانش زمینهای نسبت به مشکلات حوزه علم و فناوری می تواند مسیر سیاستگذاری و اجرای آن را تسهیل نماید. از این رو در این پژوهش شیوه کاربست دادههای کاربران رسانههای اجتماعی در فرایند سیاستگذاری علم و فناوری مورد نظر بوده است. از آنجا که این سوال که دادههای رسانههای اجتماعی چگونه میتواند در فرایند سیاستگذاری علم و فناوری دخیل شود؟ تاکنون پاسخ روشنی نیافته است، در این پژوهش، به دنبال پاسخ به این سوال بودهایم که چگونه میتوان از دادههای رسانههای اجتماعی در سیاستگذاری علم و فناوری استفاده کرد؟ بدین منظور پژوهشگر در مرحله اول، به دنبال تبیین موضوع استفاده از دادههای رسانههای اجتماعی به عنوان بخشی از شواهد معتبر، در فرایند سیاستگذاری علم و فناوری بوده است. سپس شناسایی تحلیلهای مناسب جهت استخراج دانش از دادههای رسانه اجتماعی توئیتر، متناسب با نیازهای سیاستگذار علم و فناوری مد نظر بوده است. شناسایی رفتار غالبِ کاربرانی که توئیت شواهد منتشر میکنند و همچنین شناسایی قطبیت توئیتهای منتشر شده، از جمله این تحلیلها بوده است. سپس الگوی مناسب کاربست دادههای رسانههای اجتماعی در سیاستگذاری علم و فناوری ارائه شده است. این الگو با دادههای 6 ماهه کلیه کاربران فارسی زبان توئیتر که با موضوع سیاستگذاری علم و فناوری توئیت منتشر کردهاند، آزمون شده و نتایج آن ارائه شده است.
لبافی، سمیه. 1400. ارائه الگوی کاربست دادههای رسانههای اجتماعی در سیاستگذاری علم و فناوری. تهران: پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.
