به گزارش «روابط عمومی پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران» دکتر پورنقی در ابتدای این سخنرانی با تشریح آمایش سرزمین گفت: ‌آمایش سرزمین نوعی برنامه‌ریزی بلندمدت برای توزیع بهتر جمعیت، امکانات و فعالیت‌های مختلف به منظور افزایش رفاه، آسایش و هماهنگی جامعه است.

پورنقی افزود: موضوع اساسی آمایش سرزمین «مدیریت کشور» است و به لحاظ مفهومی آمایش سرزمینی ایجاد تعادل بین سه متغیر انسان، فضا و فعالیت است.

وی تشریح کرد: آمایش سرزمین از نوع برنامه‌ریزی بلندمدت و راهبردی است و به عنوان بالادست‌ترین سند توسعه کشور از جایگاه خاصی در نظام برنامه ریزی کشور برخوردار است.

او تاکید کرد: با آمایش سرزمین زمینه برنامه‌ریزی برای شناسایی مناطق مختلف کشور، کمیت و کیفیت جمعیت از نظر آموزش و مهارت، اشتغال و کیفیت آن به لحاظ سطح آموزش، جریان ورود و خروج متخصصان و سطح توسعه فعالیت های اصلی و بالقوه فراهم می‌شود.

استادیار ایرانداک گفت: وجود سامانه‌های اطلاعات مکانی به‌عنوان ابزاری جهت پشتیبانی در تصمیم‌گیری‌های کلان و برنامه‌ریزی‌های دقیق و منطقی در راستای اهداف بلندمدت پژوهش کشور می‌تواند سبب توسعه پایدار پژوهش در کشور شود و ایران به عنوان قطب پژوهشی منطقه به مرحله سودآوری و ورود ارز در راستای فروش و مبادله اطلاعات علمی و پژوهشی برسد. چنین سیستمی در بستر تکنولوژی مکان‌محور همچون سیستم اطلاعات مکانی قابل اجراست.

در ادامه دکتر قراگوزلو با اشاره اینکه برنامه های آمایش سرزمین در ایران از دهه پنجاه آغاز شده گفت:‌ غالب برنامه‌های توسعه در بستر مکان اجرا می‌شود و اجرای صحیح هر برنامه نیز نیازمند اطلاعات دقیق و درست است که آن‌ها نیز نیازمند و وابسته به مکان هستند.

وی افزود:‌نگاه کلی به مقوله آمایش در برنامه ششم توسعه به ویژه در حوزه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری وجود دارد. اشتراک‌گذاری اطلاعاتی در حوزه‌هایی از جمله فرهنگی، اقتصادی، صنعتی را چگونه می‌توان بین نهاد‌های مختلف عملیاتی کرد. برای تحقق این هدف در برنامه پنجم از این رویکرد به‌عنوان «زیرساختار اطلاعات ملی کشور» یاد شده است. نیاز اصلی در کشور ایجاد زیر‌ساخت است که خود این موضوع به مصوبه‌های قانونی و ابزار‌های مختلف از جمله تولید نرم‌افزار‌‌های ویژه نیاز دارد.

این سخنرانی در روز سه‌شنبه 29 تیر 1395 از ساعت 14 تا 15 در تالار سخن پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران برگزار شد.