نقشنماهای نگرشی بیانگر نگرش گوینده/ نویسنده و مشخصکننده موضع یا احساس وی در رابطه با یک موضوع خاص هستند. نقشنماها کارکردهای متفاوتی دارند که مطالعه و بررسی آنها ما را در تعبیر و تفسیر هر چه بهتر متن کمک میکنند. تا کنون فهرست و طبقهبندی از نقشنماهای نگرشی در زبان فارسی ارائه نشده است که بتوان بر اساس آن به بررسی رفتار آنها در متون گوناگون پرداخت و تحلیلهای زبانشناسی ارائه داد. بنابراین، تهیه فهرستی از نقشنماهای نگرشی که از ادبیات مربوطه استخراج شده باشد، گام اول در بررسیهای زبانشناختی نقشنماهای نگرشی در حوزه تحلیل گفتمان است. هدف اصلی این پژوهش، استخراج و طبقهبندی نقشنماهای نگرشی در زبان فارسی بوده است. برای تهیه فهرست نقشنماهای نگرشی در فارسی از مقالههای فارسی و انگلیسی حوزه زبانشناسی که در آنها به نوعی به نقشنماهای نگرشی پرداخته شده است، استفاده شده است. پس از تهیه فهرست، به دستهبندی نقشنماهای نگرشی در فارسی پرداخته شده است و نقشنماهای نگرشی در 12 دسته قرار گرفته و واژهها و عبارتهای مربوط به هر دسته نیز فهرست شدند. پس از استخراج و دستهبندی نقشنماهای نگرشی در فارسی، فراوانی آنها نیز از یک پیکرة عمومی (پرسیکا) و یک پیکرة تخصصی (پکا) استخراج شد. سپس، به بررسی رابطة معناداری میان فراوانی نقشنماهای نگرشی در پیکرة عمومی و تخصصی پرداخته شد. نتیجه آزمون همبستگی نشان داد، از آنجائیکه سطح معناداری آزمون بالاتر از 5 درصد است، نمیتوان گفت همبستگی میان فراوانی نقشنماهای نگرشی در دو پیکره از دیدگاه آماری معنادار است.
علایی ابوذر، الهام. 1403. بررسی پیکره بنیاد نقشنماهای نگرشی در زبان فارسی. تهران: پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.
