همکاران ارجمند و فرهیخته پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک)
پس از چهار سال و دو ماه مسئولیت و همراهی با شما، اکنون زمان آن فرا رسیده است که از جایگاه ریاست پژوهشگاه خداحافظی کنم.
چهار سال و دو ماه، در مقیاس زمان شاید دوره‌ای کوتاه باشد، اما برای من سرشار از تجربه، تلاش، فراز و نشیب، آموختن و خاطراتی است که بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای‌ام را شکل داده است. در این مدت، بیش از آنکه خود را رئیس پژوهشگاه بدانم، خود را عضوی از این خانواده بزرگ علمی و حرفه‌ای می‌دانستم؛ خانواده‌ای که سرمایه اصلی آن، انسان‌های دانشمند، پرتلاش، مسئولیت‌پذیر و دلسوز آن هستند.
در طول این سال‌ها، با هم روزهای آسان و دشوار بسیاری را پشت سر گذاشتیم. برای پیشبرد مأموریت‌های پژوهشگاه، حفظ جایگاه علمی آن، تقویت فعالیت‌های پژوهشی و توسعه ارتباطات علمی و حرفه‌ای، تلاش‌های فراوانی صورت گرفت. آنچه به دست آمد، حاصل کار یک فرد یا یک دوره مدیریت نیست؛ بلکه نتیجه تلاش جمعی شما و مدیران، اعضای هیئت علمی، پژوهشگران، کارشناسان و کارکنانی است که هر یک سهمی ارزشمند در این مسیر داشته‌اند.
من به آنچه در این چهار سال و دو ماه در کنار یکدیگر انجام دادیم، افتخار می‌کنم؛ اما بیش از دستاوردها، از اعتماد، همراهی و انسان‌های ارزشمندی که در این مسیر شناختم به نیکی یاد خواهم کرد.
طبیعی است که در یک دوره طولانی مدیریتی، تصمیم‌هایی گرفته شود که ممکن است همه با آنها موافق نباشند. ممکن است در جایی نتوانسته باشم انتظاری را برآورده کنم یا در گفتار و رفتاری، ناخواسته موجب رنجش عزیزی شده باشم. از همه شما صمیمانه پوزش می‌خواهم و امیدوارم کاستی‌های این دوره را به بزرگواری خود ببخشید.
امروز که از مسئولیت ریاست پژوهشگاه خداحافظی می‌کنم، از پژوهشگاه و همکاران آن خداحافظی نمی‌کنم. ارتباط من با این مجموعه و انسان‌های ارزشمند آن، فراتر از یک عنوان سازمانی است. امیدوارم همچنان بتوانم، در هر جایگاهی که باشم، در مسیر علم، پژوهش و توسعه کشور در کنار شما باشم و از تجربه و توان خود برای پیشرفت این مجموعه استفاده کنم.
باور دارم که پژوهشگاه بیش از هر چیز، به سرمایه انسانی خود متکی است. ساختمان‌ها، تجهیزات، سامانه‌ها و ساختارها اهمیت دارند، اما آنچه یک پژوهشگاه را زنده، پویا و اثرگذار می‌کند، اندیشه، دانش، انگیزه و مسئولیت‌پذیری انسان‌هایی است که در آن کار می‌کنند. آینده پژوهشگاه را نیز در دستان همین سرمایه ارزشمند روشن می‌بینم.
از همه شما که در این چهار سال و دو ماه در کنار من بودید، صمیمانه سپاسگزارم؛ از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران گرفته تا مدیران، کارشناسان و کارکنانی که گاه تلاش‌هایشان کمتر دیده می‌شود، اما بخش مهمی از حرکت پژوهشگاه بر دوش آنان است.
از خانواده‌های شما نیز سپاسگزارم که در پشت صحنه این تلاش‌ها، همراه و پشتیبان شما بوده‌اند.
اکنون با خاطراتی فراوان و با دلی سرشار از احترام و قدردانی، این مسئولیت را واگذار می‌کنم و برای ریاست محترم جدید پژوهشگاه، جناب دکتر عبدالرضا نوروزی چاکلی، همکاران عزیز و مدیران آینده آن، توفیق، سربلندی و آینده‌ای روشن‌تر آرزو دارم.
مطمئنم هر جا که باشم، وقتی نام پژوهشگاه و شما را می‌شنوم، با افتخار از روزهایی یاد می کنم که در کنار شما بودم و برای پیشرفت این مجموعه تلاش کردیم.
از شما آموختم، از شما بسیار آموختم و برای همه آنچه از شما آموخته‌ام، سپاسگزارم. خداوند یار و نگهدار همه شما باشد.
با آرزوی موفقیت
محمد حسن‌زاده
