طرح موضوعِ «سامانه ملی مدیریت داده‌های پژوهشی» ممکن است در نخستین برداشت، تصویری صرفاً فناورانه از یک پلتفرم رایانه‌ای، مجموعه‌ای از استانداردها و اجزای فنی ایجاد کند. غلبه چنین برداشتی، افزون بر دور کردن موضوع از بخش مهمی از جامعه علمی، این تصور نادرست را تقویت می‌کند که تحقق مدیریت داده‌های پژوهشی در ایران مستلزم ایجاد همه زیرساخت‌ها از ابتدا تا پایان است. در حالی که در ایران طی سال‌های گذشته تجربه‌های مهمی در ثبت و دسترس‌پذیر کردن برخی بروندادهای علمی اندوخته شده است. برای نمونه، مقاله‌های بسیاری از مجله‌های علمی از طریق وبگاه نشریه و پایگاه‌هایی مانند «مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی»، نورمگز و مگیران دسترس‌پذیرند؛ پایان‌نامه‌ها و رساله‌ها در پایگاه اطلاعات علمی ایران «گنج» ثبت و بر پایه ضوابطی مشخص و معین ارائه می‌شوند؛ و اطلاعات برخی طرح‌های پژوهشی نیز در شماری از درگاه‌های سازمانی ثبت شده است. بااین‌حال، پوشش و دسترسی به کتاب‌های علمی، داده‌ها، کدها، ابزارها و مستندات پشتیبان پژوهش همچنان پراکنده، نامتوازن و کمرنگ است. مسئله اصلی این کرسی، تبیین چگونگی گذار از دسترسی به بخشی از منابع و بروندادهای علمی به مدیریت مسئولانه داده‌ها و دیگر اجزای پشتیبان پژوهش، در مسیر شکل‌گیری زیرساخت ملی مدیریت داده‌های پژوهشی و تحقق علم آزاد است.
