کرسی ترویجی حاضر به موضوعی میپردازد که در متن جامعهشناسی نوآوری جایگاهی اساسی دارد: چگونگی شکلگیری و توسعه هوش مصنوعی بهعنوان پدیدهای اجتماعی و فناورانه. در سالهای اخیر، هوش مصنوعی فقط نوآوری فناورانه نوظهور و پیشرفته نبوده است؛ بلکه، تبدیل به نیروی اجتماعی مؤثری در بازتعریف روابط اقتصادی، نهادهای حکومتی، بازار کار و حتی الگوهای فرهنگی شده است. چنانکه، جامعهشناسی نوآوری به ما یادآور میشود که نوآوری صرفا محصول پیشرفتهای فنی نیست، بلکه ریشه در تعامل میان ساختارهای اجتماعی، نهادهای تنظیمگر، شبکههای کنشگران و فرهنگ عمومی دارد. از این منظر، پرسش اصلی کرسی این است: چه سازوکارهای اجتماعی و نهادی موجب میشوند هوش مصنوعی در ایران به نوآوری نهادینهشده و پایدار تبدیل شود؟
