علوم انسانی دیجیتال به عنوان یک حوزه میان‌رشته‌ای نوظهور، با بهره‌گیری از فناوری‌های دیجیتال، تحولات چشمگیری در پژوهش‌های علوم انسانی ایجاد کرده است. در ایران، اگرچه سازمان‌هایی مانند پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک) در برنامه‌های استراتژیک خود بر تولید پیکره‌های زبانی و داده‌های دیجیتال تأکید داشته‌اند و مراکزی همچون مرکز علوم انسانی دیجیتال دانشگاه شیراز گام‌های اولیه در توسعه منابع دیجیتال برداشته‌اند، اما فقدان سیاست‌گذاری یکپارچه و نقشه جامع علمی باعث شده است که فعالیت‌ها پراکنده و بدون هماهنگی لازم پیش برود. این در حالی است که پتانسیل بالایی برای رشد این حوزه در کشور وجود دارد، به ویژه با توجه به پیشرفت‌های اخیر در فناوری اطلاعات و نیاز روزافزون به دیجیتالی‌سازی میراث فرهنگی و متون علمی.
این پژوهش با هدف بررسی ساختار علمی، شناسایی گرایش‌های موضوعی، و نقشه‌برداری از بازیگران اصلی حوزه علوم انسانی دیجیتال در جهان انجام شد تا با استفاده از روش‌های علم‌سنجی، تصویری روشن از وضعیت موجود ارائه دهد. بروندادهای این تحقیق می‌تواند به عنوان راهنمای اولیه برای پژوهشگران، سیاستگذاران و نهادهای متولی مانند ایرانداک، وزارت علوم، و مراکز تحقیقاتی عمل کند و با جلب توجه بیشتر به این حوزه، زمینه را برای تدوین برنامه‌های توسعه‌ای هدفمندو تخصیص منابع پژوهشی مناسب فراهم آورد.
ارائه دهنده: رویا پورنقی
داوران: سیدمهدی سمائی، ملوک السادات حسینی‌بهشتی
ناقدان: ملوک السادات حسینی‌بهشتی، مسعود قیومی، رضا رجبعلی‌بگلو
مدیر نشست: رضا رجبعلی‌بگلو
