مدیریت و ساماندهی داده‌های پژوهشی

داده‌های پژوهشی، نمادها و علائم واقعی ثبت شده که حاصل تحقیقات علمی و طرح‌های پژوهشی است و معمولاً در جامعه علمی پذیرفته شده که برای اعتبارسنجی یافته‌ها لازم هستند. هر چند اکثر آنها در قالب دیجیتال تولید شده‌اند اما همه داده‌های پژوهشی را بدون در نظر گرفتن فرمت آنها، شامل می‎شوند. مدیریت داده‌ها پژوهشی یکی از مسائل مهم در زمان تولید، سازماندهی، انتشار، اشاعه و بهره‌گیری از این اطلاعات ارزشمند است. در بارة مراقبت از داده‌ها، باید بیان کرد که یکی از مشکلات مهم در پیدا کردن مستندات برای یک مجموعه داده خاص، یا دستیابی دقیق و به موقع، بعد از پایان پروژه، مانند داده‌های از دست رفته است. داده‌های مدیریت شده به این معنی است که می‌توان یک مجموعه داده خاص را پیدا کرد، از نقص امنیتی تمامی یادداشت‌های مورد نیاز جلوگیری کرد، از داده‌های دیگران بهره برد و از آشفتگی روند رو به رشد فایل‌های دیجیتال و مشکلاتی که در دسترسی و بهره‌گیری از انها برای پژوهشگران ایجاد می‌شود، جلوگیری کرد. ضرورت دارد تا پژوهشگران به روشی منظم از داده‌های پژوهشی خود نگهداری کنند.در دهه گذشته، تولید داده‌های دیجیتال در بسیاری از زمینه‌ها افزایش یافته است. این حجم عظیم داده‌ها ما را با پدیده‌های تحت عنوان سیل عظیم داده مواجه می‌سازد و حجم داده‌ها و نقش آن‌ها در پژوهش باعث ایجاد الگوی جدید از علم با عنوان الگوی علمی جهانی است که در آن تمامی متون پژوهشی، آثار علمی و داده‌های مربوط به آن‌ها به‌صورت برخط در دسترس هستند. بنابراین یافتن راه‌هایی برای حفظ ارزش و به حداکثر رساندن استفاده از داده‌ها در داخل و حتی بین رشته‌ها معطوف شد. داده به عنوان یک دارایی در نظر گرفته شده است که استناد مجدد از آن منجر به بازگشت سرمایه و ایجاد ارزش افزوده خواهد شد. تولید روزافزون داده‌های پژوهشی، دسترسی گسترده به داده‌های پژوهشی و استفاده مجدد از آن‌ها یکی از مباحث مهم در زمینة بهره‌گیری و مدیریت داده‌های تحقیقاتی است. بر همین اساس، تحلیل روش‌ها و شیوه‌های مدیریت و ساماندهی این داده‌ها به منظور بهره‌گیری بهینه و مجدد در فعالیت‌های علمی و پژوهشی سبب برگزاری این کرسی شده است تا به ابعاد و جوانب آن پرداخته شود.

ارائه دهنده: فریبرز درودی

داوران: عادل سلیمانی‌نژاد، رویا پورنقی

ناقدان: الهام علایی‌ابوذر، عادل سلیمانی‌نژاد

مدیر نشست: بهروز رسولی