هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی نظام قانونی حاکم بر موسسههای آموزش از راه دور در دو کشور ایران و فرانسه میباشد. در این راستا و برای وصول به هدف اصلی ذکر شده دو پرسش اساسی طرح شد. در گامهای مطالعاتی پژوهش حاضر از روش پژوهش کتابخانهای استفاده شده است. بر این اساس، پس از مطالعه شیوه آموزش از راه دور و موسسههای ارائهدهنده این نوع از آموزش در ایران، آییننامهها و مقررات حاکم بر موسسات مزبور مورد مطالعه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. همچنین، در راستای انجام پژوهشی تطبیقی، آموزش از راه دور و نظام قانونی حاکم بر آن مورد بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش مزبور نشان داد ایران، به عنوان کشوری در حال پیشرفت و رشد، از زمر کشورهایی به شمار میآید که با فراهم کردن زیرساختهای فناوری و شبکههای لازم، امکان استفاده از این شیوه یادگیری را تا حد زیادی تسهیل کرده و این فرایند در کشور روز به روز در حال گسترش و پیشرفت است. اما به نظر میرسد با توجه به اینکه چند سال بیشتر از عمر یادگیری الکترونیکی نمیگذرد و با توجه به ماهیت نوین بودن این شیوه آموزش در کشور، مسائل قانونی و حقوقی این مسئله هنوز آنگونه که باید شکل نگرفته و میتوان با اصلاحات مناسب زمینه لازم برای گسترش یادگیری الکترونیکی در کشور را فراهم کرد. کشور فرانسه، از جمله کشورهایی است که در زمینه یادگیری الکترونیکی پیشرفتهای قابل ملاحظههای داشته و در این زمینه تجربه مناسبی دارد و میتواند الگوهای مناسبی جهت طراحی و تدوین قوانین و آییننامههای آموزشی داخلی در رابطه با یادگیری الکترونیکی و آموزش مجازی باشد.
خادمرضوی، قاسم. 1392. نظام قانونی حاکم بر موسسههای آموزش از راه دور، مطالعه تطبیقی ایران و فرانسه. تهران: پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.
