در طول سالهای گذشته تلاشهای زیادی برای ارتقای ارتباط صنعت و دانشگاه شده است بااینحال، هنوز ارتباط نظاممند مناسبی بین صنعت و دانشگاه در ایران ایجاد نشده است. در این پژوهش در چهارچوب مدل جریانهای چندگانه به بررسی وضعیت سیاستگذاری ارتباط صنعت و دانشگاه، چالشها و راهکارهای موجود خواهیم پرداخت. با توجه به اهمیت ابزارهای سیاستی به عنوان وسیلهای برای اجرای سیاستها، در شکلگیری و ارتقای ارتباط صنعت و دانشگاه، این پژوهش به دنبال شناسایی وضعیت ابزارهای سیاستی در ایران و در نهایت پیشنهاد و تعدیل برخی از ابزارهاست. برای رسیدن به این هدف، ابزارهای سیاستی موجود در ایران که به نحوی میتوانند به ارتقای ارتباط صنعت و دانشگاه مربوط باشند، ازجمله آئیننامه ارتقای اعضای هیئت علمی، قانون رفع موانع تولید رقابتپذیر و ارتقای نظام مالی کشور، قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی در تامین نیازهای کشور و تقویت آنها در امر صادرات، گرنتهای پژوهشی (شامل سه آئیننامه) و قانون و آییننامههای شرکتهای دانشبنیان بهروش تحلیل محتوای کیفی بررسی و خلاهای سیاستی آنها شناسایی خواهند شد. این پژوهش با پیشنهاد و تعدیل ابزارهای سیاستی (به طور خاص مرتبط با آییننامه اعضای هیئت علمی) بحث را به پایان میبرد.
حسان، رضا، و رحمان شریفزاده. 1400.تحلیل سیستمی و طراحی سیاستهای ارتباط صنعت و دانشگاه در ایران. تهران: پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.
