ارائه دهنده: صفر بیگزاده
داوران: محمدرضا فلاح، سمیه لبافی
ناقدان: محمدرضا فلاح، علیرضا ثقهالاسلامی
سرقت علمی از جرائمی است که در عصر کنونی، یعنی عصر فناوریهای اطلاعاتی و ارتباطی رو به افزایش است و یکی از مهمترین دلایل افزایش آن، آسانتر شدن دسترسی به آثار و رونوشتبرداری از آنهاست. سرقت علمی میتواند به شکلهای گوناگون، از رونوشتبرداری و تقلید گرفته تا تغییر، ترجمه، انتشار یا اجرای آثار رخ دهد و گاهی آسیبهای جدی به حقوق پدیدآورندگان آثار وارد میکند. یکی از دلایل مهمی که به سرقت علمی بسیار توجه میشود و سازوکارهای گوناگون و بسیاری برای مقابله با آن طراحی شده، آن است که این پدیده میتواند تداوم خلاقیت و نوآوری را در همه عرصهها با چالش مواجه سازد و خلق ایدههای تازه و نو را کُند یا متوقف کند؛ چراکه انگیزه پدیدآوران آثار علمی، ادبی، و هنری و خلاقان و نوآوران آثار فکری را برای پدیدآوری و خلق ایدهها و آثار تازه از بین میبرد. در ایران نیز سرقت علمی یا «برداشت بدون مجوز از اثر دیگری»، حسب قوانین و مقررات موجود، جرم شمرده میشود. با آنکه فرایندهای غیرقضایی اغلب از طریق موسسهها و نظامهای آموزشی و پژوهشی اطلاعرسانی میشود و پژوهشگران و کنشگران علمی کمابیش با سازوکار آنها آشنایی دارند، فرایندهای قضایی رسیدگی به سرقت علمی در ایران چندان برای آنان روشن و شفاف نیستند. در پژوهشهای پژوهشگران ایرانی نیز هنوز به شکل ویژه به موضوع فرایندهای قضایی برای پیگیری سرقت علمی پرداخته نشده است. بیشتر پژوهشهایی که در زمینه بررسی رویه قضایی دعاوی مالکیت فکری انجام شدهاند بر علائم تجاری و مسائل مرتبط با کسبوکارها تمرکز کردهاند. هدف کلیدی این کرسی، کندوکاو و شناسایی فرایندهای قضایی در رسیدگی به سرقت علمی در حوزه مالکیت ادبی و هنری در نظام حقوقی و قضایی ایران است.
