پدیدآورنده هر اثر علمی نوشتار خود را بر دو ستون استوار میدارد، یا بر پایه اندیشهها و یافتههای خود سخن میگوید یا از گفتهها و نوشتههای دیگران بهره میبرد. اخلاق علمی حکم میکند که استفاده از کلام و نوشتار دیگران با اشاره به منبع آنها باشد تا خوانندگان بتوانند به سرعت و سهولت اصل منبع را بازشناسند و اگر احتیاج بود به آن مراجعه کنند. از همین رو وجود شیوهنامهای جامع بر پایه روشهای پذیرفته شده درمجامع علمی معتبر و به عنوان راهنمای استنادی به منابع فارسی و انگلیسی و قابل استفاده برای پدیدآورندگان فارسیزبان ضروری مینماید. کتاب «شیوهنامه ایران» به عنوان راهنمای استنادی به منابع فارسی و انگلیسی به صورت نویسنده- تاریخ تلاش دارد که به این نیاز پاسخ گوید. این شیوهنامه علاوه بر معرفی نظام نویسنده- تاریخ، روش استناد به انواع منابع را در شکلهای چاپی و الکترونیکی تشریح و برای آنها مثالهایی ارائه میکند.
علیدوستی، سیروس، فخرالسادات محمدی، حمید کشاورز، و محمد ابویی اردکان. 1391. شیوهنامه ایران: راهنمای استناد به منابع اطلاعات فارسی و انگلیسی. تهران: پژوهشگاه اطلاعات و مدارک علمی ایران، چاپار.
