امروزه ریسک یکی از مهمترین جنبهها در مدیریت پروژههای مهندسی، تدارکات و ساخت (EPC) به حساب میآید. از سوی دیگر با توجه به تعداد و تنوع ریسکها در پروژههای EPC، تعیین وزن و رتبهبندی آنها از اهمیت ویژهای برخوردار است. همچنین ارتباط و اثرگذاری میان ریسکها در بسیاری از پژوهشهای این حوزه تاکنون در نظر گرفته نشده است. پژوهش حاضر به ارزیابی و تعیین ضریب اهمیت ریسکها به کمک روشهای تجزیه تحلیل حالات بالقوه خرابی (FMEA) و فرآیند تحلیل شبکه (ANP) میپردازد. به عنوان موردکاوی صنعت پتروشیمی به دلیل وجود حجم عظیمی از سازهها، تأسیسات و فرآیندها با ریسکها و خطرات اجتنابناپذیر انتخاب شده است. خبرگان این پژوهش که مرجع اصلی دادهها شمرده میشوند شامل کارشناسان واحد آموزش و امور قراردادها (پیمانهای مدیریت طرحها) هستند. ریسکهای بحرانی به دست آمده با استفاده از روش تحلیل فرآیند شبکهای (ANP)، به کمک نرمافزار سوپردسیژن وزندهی و رتبهبندی شدهاند. بر اساس نتایج پژوهش، ریسکهای بخش برآورد قرارداد کمترین اهمیت و ریسکهای بخش مهندسی بیشترین اهمیت را داشتهاند. همچنین نتایج این پژوهش نشان داد، ریسکهای بخش تدارکات، ریسکهای موجود در برآورد (مقادیر و بها) قرارداد، ریسکهای بخش مالی و در نهایت ریسکهای بخش مهندسی (طراحی) به ترتیب دارای بالاترین اهمیت هستند. در انتهای این مقاله، استراتژیهای پاسخ به ریسک، اقدامات اصلاحی و همچنین تحلیلهای حساسیت لازم در این حوزه ارائه شد.
مهدیان موغاری، فاطمه، ناصر صفایی، و محمدجواد ارشادی. 1399. ارائه مدلی جهت ارزیابی ریسک پروژههای EPC در صنعت پتروشیمی مبتنی بر تکنیکهای FMEA و ANP. مدیریت صنعتی 50 (14): 158-182.
