پژوهش حاضر به منظور بررسی میزان رعایت استاندارد ایزو در پایاننامههای دانشگاههای مختلف کشور که طی سالهای 1376-81 تدوین شدهاند، انجام شده است. به این منظور از ایزو 7144 (در قالب 20 بند و زیربندهای آن) استفاده گردید. شاخصهایی چون شکل فیزیکی پایاننامه، شمارهگذاری بخشهای اصلی و فرعی، و نظایر آن در 1154 پایاننامه کارشناسی ارشد، که از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای بهدست آمده بود، مورد بررسی قرار گرفت.
نتایج نشان داد که 52/37 درصد پایاننامههای کارشناسی ارشد با استاندارد ایزو مطابقت داشتند و همانطور که انتظار میرفت ایزو 7144 در بخشهای ISSN و ISBN و حق مولف کمترین میزان (درصد)، و بخش فیزیکی پایاننامهها بیشترین میزان رعایت ایزو 7144 را نشان دادند. در بین سالهای مورد بررسی سال 1380 و سال 1376 به ترتیب بیشترین و کمترین میزان رعایت ایزو 7144 مشاهده گردید.
در بین دانشگاهها، دانشگاه بوعلی سینا با 8 پایان نامه (58/37 درصد) و دانشگاه علم و صنعت با 90 پایاننامه (57/74 درصد) بیشترین میزان رعایت استاندارد را نشان دادند.
خسروی، مریم. 1386. بررسی میزان رعایت استاندارد ایزو 7144 در پایاننامهها. فصلنامه کتاب 18 (2): 53-68.
