مدلی برای بهینه‌سازی زمان‌بندی نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه برای سیستم‌های چند جزیی با استفاده از الگوریتم ژنتیک

مدلی برای بهینه‌سازی زمان‌بندی نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه برای سیستم‌های چند جزیی با استفاده از الگوریتم ژنتیک
درجه علمی نشریه: 
فصل: 
دوره: 
۱۷
شماره: 
۵۵
شماره صفحه (از - تا): 
۱۳۷-۱۶۰
چکیده

در این مقاله یک مدل بهینه زمان‌بندی نگهداری و تعمیرات (نت) پیشگیرانه غیر ادواری برای سیستم‌های چند جزیی (سری- موازی)، بر مبنای حداکثر قابلیت دسترسی اجزای سیستم (که تعیین بازه بازرسی بهینه را به همراه دارد) ارائه شده است. همچنین در این مقاله علاوه بر تامین سطح قابلیت اطمینان مورد نیاز سیستم و ارضای سایر محدودیت‌های سیستمی (فعالیت‌های نت و منابع در دسترس)، کل هزینه‌های (مستقیم و غیر مستقیم) مرتبط با نت کمینه شده و برخی از فعالیت‌های نت شامل بازرسی و سرویس ساده، تعمیرات پیشگیرانه و تعویض پیشگیرانه برای هر جزء پیشنهاد شده است. از آنجا که مدل پیشنهادی دارای ساختاری پیچیده است، لذا به منظور حل آن از الگوریتم فراابتکاری ژنتیک (G.A) استفاده و نتایج ارائه گردیده است. در پایان، کارایی و استفاده از این مدل، در قالب یک مطالعه موردی، برای یک سیستم ۱۰ جزیی سری- موازی (نزدیک به واقعیت) نشان داده شده است.

استناد: 

 

ساجدی‌نژاد، آرمان، و میثم لطفی. ۱۳۹۸. مدلی برای بهینه‌سازی زمان‌بندی نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه برای سیستم‌های چند جزیی با استفاده از الگوریتم ژنتیک. مطالعات مدیریت صنعتی (دانشگاه علامه طباطبایی) ۱۷ (۵۵):۱۳۷-۱۶۰.

مقاله ادواری علمی
وضعیت انتشار: 

افزودن دیدگاه