ابزارهای هوش مصنوعی مولد ازجمله مدل‌های زبانی بزرگ در تولید متون غنی از آرایه‌های ادبی، ازجمله شعر، و همچنین دیگر آثار هنری کاربست‌هایی یافته‌اند. این کاربست‌ها هنگامی که مربوط به بازتولید و بسط سبک شعری یا سبک هنری یک چهره ادبی-هنری تاریخی باشد، به مسائلی فلسفی و اخلاقی دامن می‌زنند. آیا یک مدل زبانی اخلاقا مجاز است مثلا به سبک خیام شعر بسراید؟ آیا این کار، نوعی توسعه و بسط خیام، که از نظر تاریخی می‌تواند یک بسته تکین، تکرارناپذیر، و تمام‌شده تعبیر شود، نیست؟ آیا این کار نقض مالکیت فکری خیام است؟ آیا انتشار مجموعه شعرهایی که یک مدل زبانی به سبک شاعری دیگر تولید کرده است مجاز است؟ آیا ما به دوره‌ای وارد می‌شویم که باید رویکرد خود را درمورد تاریخ‌مندی چهره‌های ادبی و هنری بزرگ تغییر دهیم؟
در این کرسی به تحلیل این مسئله می‌پردازیم و به این پرسش‌ها پاسخ خواهیم داد. تحلیل‌های این کرسی هرچند روی سبک شعری چهره‌های ادبی تاریخی متمرکز است اما به سبب کلیت استدلال‌های ورای آن‌ها قابل کاربست در دیگر مصادیق آثار هنری-ادبی (ازجمله صدا، تصویر، و دیگر سبک‌های هنری) نیز هستند. همچنین بحث کرسی متمرکز روی ال‌ال‌ام خاصی نیست و در آزمایش تجربی برای تولید آثار برخی از شاعران از چند ال‌ال‌ام ازجمله چت‌جی‌پی‌تی (ChatGPT)، دیپ‌سیک (DeepSeek)، و کوپایلت (GitHub Copilot) استفاده شده است.
ارائه دهنده: رحمان شریف‌زاده
داوران: سیدمهدی سمائی، سمیه لبافی
ناقدان: علیرضا ثقه‌الاسلامی، محمد امینی، نسرین جهان‌گرد
مدیر نشست: محمدجواد ارشادی
