شادباش نوروز ۱۳۹۸

همکاران گرامی و خانواده بزرگِ ایرانداک

با سلام و احترام

سال ۱۳۹۷ به پایان آمد و ایرانداک از ۵۰ سالگی خود نیز گذر کرد. هر چند این سال با دشورای‌هایی روبه‌رو بود، ولی ایرانداک از آن درس گرفت و درس‌ها را به کار بست و مانند همیشه سربلند بیرون آمد. این دشواری‌ها چیزی از کار و شایستگی ایرانداک نکاست و خدماتِ آن و خشنودی کاربرانش همچنان فزونی یافت که «آیین چراغ خاموشی نیست»[۱]. ایرانداک در پنجاه سالگی مانند آن «شیری» است که «وقتی بهش دست کشیدم، فهمیدم قدرتش در ماهیچه‌هاش نیست، در درونشه. یه وحدت درونی داره. وقتی تصمیم به شکار می‌گیره، با همه وجودش بلند می‌شه، با همه وجودش حرکت می‌کنه، با همه وجودش به دست می‌یاره»[۲]. به یاد می‌آورم که بزرگ‌ترها می‌گفتند، «فلانی وجود داره» نه اینکه هست، اینکه اثر دارد و «بود» و «نبودش» یکی نیست و ایرانداک از آن‌هایی است که «وجود داره». این «وجود» به آسانی به دست ما نرسیده است. پیش از ما بسیاری کوشیدند و این نهال را کاشتند و به بار آوردند. گرامی می‌داریم،‌ به ویژه عزیزانی از آن‌ها را که از میان ما رفته‌اند و برای دیگرانشان زندگانی بلند و تندرستی آرزو می‌کنیم. همکاران ایرانداک امسال هم مانند همیشه بسیار کوشیدند و خوش درخشیدند. دستاوردهای ایشان را ارج می‌گذاریم و برای آنان روزگاری شیرین آرزو می‌کنیم. برای همکارانی که در این سال سوگوار شدند، درخواست شکیبایی داریم و در اندوه با ایشان همراهیم. امسال را نیز مانند هر سال با بخشش یک‌دیگر به سر می‌رسانیم و سبکبار، پذیرای سال نو می‌شویم. سال نو را سالی پر از کامیابی و کامیاری و شادکامی می‌خواهیم برای خانواده ایرانداک و برای یک‌دیگر، با یاری خدای مهربان که یاری از اوست.

 

سیروس علیدوستی

فرزند کوچکِ خانواده بزرگِ ایرانداک

 


[۱] در دلشدگان، ۱۳۷۱. کارِ علی حاتمی.

[۲] در پل چوبی،‌ ۱۳۹۰. کارِ مهدی کرم‌پور.