شادباش روز ایرانداک سال ۱۳۹۴ (۱ مهر ۱۳۹۴)

    چهل و هفت‌ سالی می‌گذرد از یکم مهر ماه ۱۳۴۷ که ایرانداک هم‌زمان با شادمانی روز نخست مدرسه‌ها، پدید آمد و پدیده‌ای شد در کشور. در این سال‌ها که به نیمی از یک سده نزدیک هستند، زندگی این خانواده بزرگ با فرازها و فرودهایی همراه بوده است که گاه نامش را پرآوازه کرده و گاه دلش را به درد آورده‌اند. در این همه سال، جوانانی بسیار آمدند و در میان‌سالی و کهن‌سالی رفتند و هر یک، یادگاری پر بار، بهتر از دیگری و دیگران بر جای گذاشتند که شد توشه راه تازه‌آمده‌ها و جوان‌ترها. برخی از آنان دیگر در میان ما نیستند، روانشان شاد و آنهایی که هستند، زندگی‌شان به بلندای آفتاب. جوان‌ترهای این خانواده هم که مایه سربلندی بزرگ‌ترها هستند، همواره درخشیده‌اند، به‌شایستگی. در این سال‌ها، گاهِ کار که بوده است، کوشش هم بوده و گاهِ زندگی، همراهی و اگر نامهربانی بر پژوهشگاه رفته، مدارا بوده و سربلندی. بسیاری آمدند و رفتند و هر یک، از خود نامی بر جای گذاشتند و ایرانداک همواره سپاس‌گزار بود از خوبی‌ها و بخشید بدی‌ها را ولی فراموش نکرد و پند گرفت و ره‌توشه ساخت. اگر نیک بنگریم، کاری بزرگ بر دوش داریم که به جز ما هم کسی را در کشور یارای انجام آن نیست. هر چند که با کاستی‌های پرشماری روبه‌رو‌ایم، ولی در دشواری‌هاست که سره را از ناسره می‌شناسند و کسی را که کار می‌داند و کار می‌کند، از کسی که راحتی را پیشه دارد. ولی آنچه داریم بسی بیش است از آنچه نداریم. ایرانداک را داریم و دریایی از دانش انباشته و همکارانی داریم، سرآمد و کاربلد، و پشتکاری داریم، زبانزد و از همه بالاتر، خدا را داریم، مهربان. دستی که در دست هم داریم، یاری او را برایمان به ارمغان آورده و هر روزمان را با آهنگی نو در نواندیشی و نوآوری همراه ساخته است. کار می‌کنیم و می‌سازیم ایرانداک را و ایران را و الگویی می‌شویم برای دیگران. دل‌هایمان را هر روز نزدیک‌تر می‌کنیم به یک‌دیگر و یک‌دلی را پیشه می‌کنیم در کار تا آنجا که بازیابیم جایگاهی که شایسته ماست و امانت را بسپاریم به جانشینانی که در راهند و به خوبی از ما یاد خواهند کرد، با یاری خداوند که یاری از اوست.

یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد

که از او خصم به دام آمد و معشوقه به‌کام

افزودن دیدگاه

پشتیبانی فنی