تاریخچه
سال 1350 را میتوان مبدأ ورود مستمر پایاننامههای دانشگاهی به پژوهشگاه دانست. طی دورهء زمانی 1350- 1357 پایاننامههای دورههای کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا را دربرمیگرفت. سازماندهی پایاننامهها به شیوهء دستی بود. از سال 1354 با بهکارگیری دستگاه سلکتو، فایل کردن اطلاعات پایاننامهها، به شیوهء نیمهماشینی ادامه یافت. برای بازیابی اطلاعات پایاننامهها نیز، کارتهای ویژهء بازیابی مراجعان، تهیه و در محل کتابخانه قرار داده شد. در سالهای 1357- 1368، اطلاعات پایاننامهها در کنار ديگر مدارک غیرکتابی مانند گزارشها و انتشارات دولتی، مقالات سمینارها، در مجموعهای در چند مجلد به نام
دربارهء پايگاه ثبت پیشنهاده و اطلاعات پاياننامهها و رسالههای تحصيلات تكميلی
از سال 1387 بر اساس ابلاغیهء وزیر علوم، تحقیقات و فناوری وقت (ابلاغیهء شمارهء 4389/12238 به تاریخ 20/8/1386) -برای فراهم كردن امكان دسترسی پژوهشگران و علاقهمندان به پایاننامهها، جلوگیری از تكرار مطالعات انجامشده و تكمیل پایگاه اطلاعاتی پایاننامههای دانشجویی كشور در پژوهشگاه- دانشجویان، موظف هستند یك نسخه از پایاننامهء دورههای كارشناسی ارشد و دكتری خود را به پژوهشگاه ارسال كنند و فارغالتحصیلشدن آنها هم منوط به انجام این كار است. در راستایاین ابلاغیه، شیوهنامهء ارسال پایاننامه به پژوهشگاه تنظیم شد و پایگاه ثبت پیشنهاده (Proposal) و اطلاعات پایاننامهها و رسالههای تحصیلات تكمیلی طراحی شد.
برونداد پایگاه
گردآوری، سازماندهی و ذخيرهء اطلاعات و مستندات پاياننامههای دورهء كارشناسی ارشد و دكترای دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی سراسر كشور بهمنظور» ايجاد پايگاه اطلاعات پاياننامههای فارغالتحصيلان در سطح ملی؛» ايجاد امكان بهرهبرداری از نتايج تحقيقات و پژوهشهای پژوهشگران ارشد كشور كه تحتعنوان پاياننامه با نظارت اعضا هيئت علمی دانشگاهها، انجام میشود؛» ايجاد امكان ارزيابی و جمعبندی كلی در زمينههای موضوعی و تخصصی از كل پاياننامههای فارغالتحصيلان؛» جلوگيری از دوبارهكاری و تكرار موضوعات و عنوانهای واحد؛» ايجاد سهولت در برنامهريزیهای ملی در دانشگاهها و اعمال سياست هدايتی در پژوهشهای پاياننامهای؛» ارائهء اطلاعات از طريق پايگاههای اطلاعاتی.